patafizyka

2009-11-06T08:13:00.000-08:00

W krótkim wprowadzeniu Hugo Pratt pisze, że jego zainteresowanie dla mórz południowych rozpoczęło się od Błękitnej laguny Vere Stackpoole'a i filmu pod tym samym tytułem, którego akcja toczy się na Fidżi. Film ten co prawda nie przywodzi na myśl przygód Corto Maltese, jednakże wypadałoby chyba uwierzyć Prattowi. Również Thomas Merton utrzymywał, że został katolikiem pod wpływem lektury książki Joyce'a Portret artysty z czasów młodości. Cóż z tego, kiedy ja nie ufam autorom, ponieważ często kłamią. Ufam tylko tekstom.

Ja za to nie ufam tego typu poststrukturalno- semiotycznym niedowierzaniom, jednakże w tym wypadku wstęp Umberto Eco (bo to jego słowa przytoczyłam wyżej) do Corto Maltese: Ballady o słonym morzu Hugo Pratta mnie uwiódł (w znaczeniu, które rozkoszy płynącej z lektury przypisywał Roland Barthes oczywiście). Na wstępie niestety komiks Pratta na razie porzucam na rzecz odrobienia zaległego niedowierzania innym pisarzom, w których tekstach odnaleźć muszę moje własne sensy.
Ale może przynajmniej przyśnią mi się morza południowe, gdyż:

HALA LUDOWA

2009-08-31T15:02:00.000-07:00

Długo, długo odwlekałam posta o Hali Ludowej, a było to w końcu jedyne peerelowskie i jednocześnie należące do kanonu turysty miejsce, które poznałam w tym roku we Wrocławiu.

Prawdę mówiąc, twierdzenie, że Hala Ludowa to komunistyczny budynek jest tak samo prawdziwe jak zdanie o tym, że w peerelu nie było cenzury*. Hala Stulecia, bo tak nazywała się zarówno na początku, jak i od momentu, gdy w słowniku frekwencyjnym słowa lud i państwo zamieniły się miejscami, jest budynkiem wczesnomodernistycznym. Została zaprojektowana w celach prestiżowo(bezpośrednim powodem jej powstania była 100 rocznica zwycięstwa w bitwie pod Lipskiem, będącej najcięższą z porażek Napoleona)- rekreacyjnych.
Przed wojną gościła ona Hitlera, po 1945 roku - Światowy Kongres Intelektualistów w Obronnie Pokoju i śpiewającego Nie płacz, kiedy odjadę Marino Mariniego. Wtedy też na części należących do niej terenów postawiono zoo, przed głównym wejściem iglicę, a w mieszczącym się w jej pobliżu Pawilonie Czterech Kopuł, mojego zdecydowanego faworyta, atelier Wytwórni Filmów Fabularnych.
Można odnieść wrażenie, iż - metaforycznie rzecz ujmując - słońce wiecznie świeci nad budynkiem zaprojektowanym przez Maxa Berga. Otóż i dziś, w epoce kiedy wrażenie robią na nas sztuczne wyspy w kształcie palmy i budynki, z obserwującą nas elewacją, Hala Ludowa ma nie lada atrakcję do zaoferowania. A jest nią... jedyna w swoim rodzaju... fontanna multimedialna...

A ponieważ ja osobiście stawiam iglice nad śpiewające i mieniące się fontanny, zostaję przy przymiotniku "Ludowa" w nazwie tego jedynego budynku, który znalazł się na mojej tegorocznej liście atrakcji turystycznych miasta, w którym zamiast gołebi, królują wróble...

*przeczytałam dziś o pewnym zdarzeniu, które przytrafiło się kronikarzowi kabaretu Tey. A mianowicie, gdy pewnego razu przedstawił on cenzorowi przyszły program kabaretu, ten wykreślił z niego słowo "cenzura", ponieważ cenzury w PRL nie ma, a wolność słowa gwarantuje konstytucja.

RETRO REBUS

2009-08-27T05:17:00.000-07:00

weszłyśmy ost. z Barem w posiadanie kolekcji "Przekrojów", "Przyjaciółek" i "Urody" z l. 60. i 70. oczywiście "Przekrój" TOTALNIE WYMIATA resztę tytułów. wkleiłam poniżej ich teraz już podwójnie RETRO REBUS z nr 1640 z 12 września 1976 roku.

tak jak już w poprzednim poście zostało to powiedziane, zapraszam do wspólnej zabawy. dla zwycięzców przewidziane są nagrody. tym razem nie rzodkiewki

zapraszam do wspólnej zabawy

2009-08-26T02:58:00.000-07:00

Czy pamiętacie jeszcze Czerwone Gitary? W połowie lat 60., gdy byli najpopularniejszym zespołem młodzieżowym reklamowali się aroganckim jak na owe czasy hasłem: Gramy i śpiewamy najgłośniej w Polsce!?

Ja ich w każdym razie nigdy nie zapomnę. Kupione po koncercie i opatrzone autografem z dedykacją Czerwone Gitary. Największe Przeboje, vol. 1 i 2 były dwoma pierwszymi kasety, które miałam na własność i dla których ostatecznie zdradziłam Majkę Jeżowską i zespół Fasolki. Była to zresztą rewolucja w moim życiu, poczułam wtedy bowiem, że człowiek jest na świecie sam, doświadczyłam muzycznego wykluczenia ze wspólnoty podstawówkowej, a w tym okresie udźwignięcie takiego ciężaru nie było łatwe. Gdy w szatni na wuefie namiętnie rozmawiałyśmy z koleżankami o gwiazdach, które, gdy dorośniemy, niechybnie poślubimy, mówiąc że marzy mi się Seweryn Krajewski, nie znajdywałam nigdy wspólnej płaszczyzny porozumienia. Moje koleżanki śniły bowiem o Jonie Bon Jovim, Nicku Carterze z Backstreet Boysów, a nawet Michaelu Jacksonie, którym fascynację przeżywałam kilka klas wcześniej. Było to w czasach, gdy miałam swojego pierwszego walkmana i gdy nie mogąc się doczekać momentu, w którym moja babcia wreszcie skończy rozmawiać z napotkaną sąsiadką, ćwiczyłam, stojąc pod naszym blokiem, jego słynny moonwalk. Teraz natomiast, mając już swoje 10 lat, z wypiekami na policzkach słuchałam piosenki o stojącej samotnie w oknie piękno- acz smutnookiej Annie Marii oraz marzyłam o wspólnej zabawie w grupie przyjaciół, z którymi nie będę zadzierać nosa i którzy zaakceptują moje gusta muzyczne.

2009-07-19T18:12:00.000-07:00

zgodnie z zasadą, na której opierała się dydaktyka w elementarzach i propaganda w peerelowskich komiksach, brzmiącą: bawiąc uczyć, uczyć bawiąc, Justyna przypomniała o mych sromotnie zaniedbywanych śląskich korzeniach:

Dnia dzisiejszego byłam na obronach śląskich aspowców: oto jakie cuda tam się znalazły: silesia project!!(...) Tak już objaśniam eksponaty: po pierwsze spodnie krojone specjalnie do klęczenia- idealne do modlitwy: widać to po profilowanych nakolannikach i po tym, że po prostu źle się w nich stoi. Następny element śląskości to bluza z górnikiem dziergana, czy też drutowana, nie znam Ci się ja na tych technikach produkcji odzieży. Dalej następnie cofając się wstecz: moje ulubione: buty z odsuwaną na zamek błyskawiczny podeszwa, bo gdy idziesz w gości, w familoku ściągasz buty, ale pojawia się dysonans: skarpety nie pasują do ubrania, nogi nie wydepilowane etc: więc kozaczek pozostaje, a dywany gości nie tracą swojego blasku.

zabieram się więc do gotowania na klęczkach rolad i obijania mojego męża-górnika w modnym i ciepłym, zwłaszcza w lecie swetrze, który nigdy nie pozwoli mi zapomnieć, gdzie się urodziłam...

2009-07-19T06:31:00.000-07:00

wróciłam właśnie ze spotkania ze skarbem narodu orzełka bez korony, jedynym - jak dotąd - pl kosmonautą, gen. Mirosławem Hermaszewskim.

okazał się być całkiem przyjemnym gawędziarzem, choć trochę szowinistą, z ujmującą mnie łatwością w przywoływaniu skomplikowanych wyrażeń technicznych. wbrew wielu bohaterom pereelu, gen. Mirosław nie żyje wyłącznie wspominaniem swych 8 dni w kosmosie (choć były one wyczynem nie lada. bowiem w odróżnieniu od bohaterów W 80 dni dookoła świata, tą samą trasę - w dziesięciokrotnie krótszym czasie - przebył nie 1, ale 126 razy!) ale potrafi się odnaleźć również i w ziemsko- kapitalistycznej rzeczywistości. jest więc nadal zaangażowany w dyskurs kosmiczny (panie generale, proszę o wybaczenie mojej ignorancji terminologicznej), a nawet ost wydał o sobie książkę.

i jeszcze jeden post o komiksach

2009-07-18T14:11:00.000-07:00

fr z książki W. Obremskiego Krótka historia sztuki komiksu w Polsce, dotyczący wprowadzania na pl rynek, w latach 90., pierwszych mang. najpierw pojawiła się Czarodziejka z Księżyca, a potem:

Wkrótce wydawnictwo poszło krok dalej i wydało prawdziwą "perełkę": była to trylogia nosząca tytuł Aż do nieba narysowana przez Ryoko Ikedę, cenioną w Japonii rysowniczkę tzw. shojo mangi, czyli komiksów dla dziewcząt, odbiegających w swych założeniach od scen walk, przemocy czy erotyzmu.
Ta trzyczęściowa seria opowiada o losach Rzeczpospolitej z przełomu XVIII i XIX wieku. Głównym jej tematem są dzieje życia księcia Józefa Poniatowskiego, zaś osią fabuły (zwłaszcza pierwszego tomu) jest walka o niepodległość Rzeczypospolitej pomiędzy carycą Katarzyną oraz królem Stanisławem Augustem. Opierając się po części na swojej wyobraźni, pani Ikeda sprawiła, że dzięki niej po raz pierwszy otworzyło się przed polskim czytelnikiem absolutnie nowe źródło wiedzy historycznej, jakim jest manga.

a na dowód tego, że taka manga powstała i żeby ułatwić wyobrażenie sobie księcia Poniatowskiego jako Japończyka, oto jej okładka:

2009-07-18T13:54:00.000-07:00

czytając o historii komiksu, przeżywałam dzisiejsze upały zamknięta na potęgującym je strychu, co przypomniało mi historie pewnego królika o nad wyraz rozwiniętej samoświadomości i pomysłowości...
rozpuszczając się, gdy tylko odeszłam od przestrzeni oddziaływania wentylatora, poczułam nawet pewną więź z bunny suicides

to, co wyszło ze skanowania

2009-07-13T16:55:00.000-07:00

o wojnie, wujku i braku skłonności czytelniczych...

2009-07-13T06:27:00.000-07:00

W Stanach Zjednoczonych z kolei Horn (historyk komiksu publikujący swe prace we Francji i w USA) widzi, zwłaszcza w drugiej połowie stulecia, żywiołowy pęd w stronę opowiadania obrazami, wolny od - zarzucanego, jak widzieliśmy Europejczykom - przesadnego szacunku dla słowa pisanego. Takie pisma jak "Frank Leslie's Illustrated" lub "Harper's Weekly" podawały na przykład swoim czytelnikom na bieżąco przebieg wojny secesyjnej pod postacią cyklu ilustracji, często zastępujących reportaże pisane. Nieco później w podobny sposób Frederic Remington i Charles Schreyvogel informowali odbiorców o kolejnych etapach podboju Dzikiego Zachodu

- z pierwszej pl książki teoretycznej o komiksie: Sztuki komiksu Krzysztofa Teodora Toeplitza, wydanej w roku moich urodzin

powyżej 2 grafiki Thomasa Nasta, kronikarza wojny secesyjnej (który w wolnej chwili wymyślił niestety symbol Ameryki, Wuja Sama)

moc sedecznych pozdrowień znad morza przesyłają Czemerdowie

2009-07-12T12:02:00.000-07:00

na mojej szafie (powinnam chyba napisać meblościance) przez 5 lat bezcześciłam pożółkłe zdjęcia z mojego dzieciństwa. aż się połamały i nieładnie pozaginały.
wstyd mi strasznie...

musiałam więc jakoś zadośćuczynić.
zdjęłam je wreszcie, poodklejałam resztki gumy, którą były umocowane. trochę się nad nimi pożaliłam... trochę się ze skruchą popukałam w głowę. a na końcu zeskanowałam je na wieczną pamiątkę.
ale że wiadomo nie od dziś: do straty trudno jest się tak od razu przyzwyczaić, więc postanowiłam przykleić w ich miejsce jakieś stare anonimowe pocztówki. wstałam więc dziś wcześniej i wybiegłam na halę targową.

targowałam się ostro i dzielnie, dzięki czemu wróciłam do domu z:
broszką- bałwankiem (1,5 pln),
lochami watykanu gide'a(1 pln),
jakąś pikantną powieścią południowoam w finezyjnej okładce (2pln)
i filmem wszystko na sprzedaż - dodatkiem do pani domu(po znacznie zawyżonej cenie 7pln).

kupiłam tez, jak zamierzyłam, 4 pocztówki (1pln)
szybko jednak okazało się, że z nimi nie jest wcale tak zupełnie niesentymentalnie. a to dlatego, że zaczęłam się wczytywać w ich drugie str:

karakale.
moja ulubiona. po obu str. mieszkaniec krk pozdrawia p. kazimierza, też z krk, który- jak plotka niesie- jest na zwolnieniu chorobowym

pomnik-mauzoleum na cmentarzu żołnierzy radzieckich poległych w walce o wyzwolenie warszawy...
maria pod przykrywką pozdr ze stolicy wyrzuca hannie, że ta nie poinformowała jej o wyniku egzaminu

pkin. życzenia imieninowe dla pani barbary w dobrym tonie

jastrzębia góra. kartka od b. lakonicznych czemerdów

2009-07-05T16:35:00.000-07:00

"Bierut często pozował do zdjęć z sarenkami i kucykami, które hodowano w parku Łazienkowskim tylko po to, aby komunistyczny przywódca mógł się z nimi pokazać przed obiektywem. wzmacniało to jego wizerunek jako troskliwego ojca narodu"
-z książki Wiesława Kota PRL- Jak cudownie się żyło!

marzenie zostało spełnione:)

2009-06-30T11:15:00.000-07:00

ach, gdyby tak można było zostać 6. żoną Rogera Vadima...

2009-06-08T15:33:00.000-07:00

ost nam się dobrze układa z podświadomością, dziś np spowodowała, że zaspałam na moje ost zajęcia polonistyczne w życiu!

więc już tylko 2 egz dzielą mnie od zostania Barbarellą, wojowniczką o miłość z odległej przyszłości

Agata, ja i Kasia na wernisażu Jiriego Davida.

2009-06-03T02:10:00.000-07:00

zdj zrobił Tytus

pochwała etykietek

2009-06-01T16:15:00.000-07:00

no i gdy miałam 4 lata i markowski o 16.00 w pn w programie LUZ śpiewał że alpagi łyk, to nawet na mojego pluszowego kaczora donalda mogłam przysiąść, że smakuje ona niczym jakaś wyrafinowana ambrozja...

w wyborczej przeczytałam dyskusję na temat peerelowskiego pijaństwa. zaczęło się od uroczego i nostalgicznego (vite: lekko prezkłamanego) wywiadu pawła smoleńskiego z januszem głowackim.
ten ostatni przywoływał np takie rzeczy:

A w dworcowych knajpach kusiły zakąseczki: siny tatar, zielone jajko w majonezie i ponury śledzik po japońsku. I hasła nad bufetem: "Wspólną pracą zbudujemy socjalizm", "Alkohol podajemy tylko z zakąską. Uwaga! Wino i piwo zakąskami nie są", "Żeby Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatnio".

Specjalnie dla chorych powstał dobrze płatny zawód "chlacza". Ktoś, kto sam nie mógł pić albo akurat nie chciał, a miał interes do zrobienia, wynajmował "chlacza". Ten pił za niego i to było akceptowane. Miałem kolegę "chlacza", był doktorem filozofii, tłumaczył Husserla

dziś już tak się nie pije... zamiast śledzika chipsy... zamiast kameralnej miasteczko studenckie, no i jeszcze tylko pod sklepami spożywczymi w pobliżu byłych pegeerów można zobaczyć puste butelki po arizonie...

2009-06-01T09:55:00.000-07:00

bardzo starannie udaję, że piszę moją mgr. właśnie tym sposobem dodałam w linkach 3 str będące muzeami komunizmu:

socland jest stroną planowanego polskiego muzeum tego okresu, które miałoby się mieścić w podziemiach pałacu kultury. ze strony polecam zwłaszcza specjalnie wyselekcjonowane kluczowe sceny pl kinematografii

museum of communism to strona stworzona ku edukacji i przestrodze: edukacji np służy test pt ile ty wiesz o komunizmie natomiast przestrodze witające na str gł portrety marksa i iwana groźnego

no i jeszcze czeskie muzeum komunizmu, które posiada jedną z moich ulubionych opcji muzealnych: wirtualne zwiedzanie. drugą jego atrakcją są e-kartki, z których jedną prezentuję na górze posta.

ponownie wydany GAPISZON I KORNISZON Bohdana Butenko. czas wracać do mgr

2009-05-31T03:37:00.000-07:00

festiwal się kończy. pilar wyjechała. zostało po niej cola cao

2009-05-30T05:20:00.000-07:00

2009-05-29T10:08:00.000-07:00

a oto dostępny o każdej porze dnia i nocy, 7 dni w tyg i bez wychodzenia z domu, pl asterix i obelix (choć są i tacy, którzy twierdzą, że to nawet pierwowzór tego ost), odsłaniający całą prawdę o średniowieczu i peerelu... kajko i kokosz

erotyczne zwierzenia janka kozy.

2009-05-28T15:27:00.000-07:00

wyszperałam w kiosku czekając na autobus, przeczytałam w drodze do szkoły, skończyłam w kolejce do zapłaty za colę i 2 banany.
czas i miejsca lektury równie banalne jak opisane historie. wszytko pasowało. a do tego bezpretensjonalne puenty i bazgrołowa kreska, umiejąca sportretować szelmowskie spojrzenia niejednego lowelasa...

a podobno wszytko zaczęło się od cyklu filmów animowanych pod tym samym tytułem:

a potem to już np zrobił animacje do teledysku parzydełko Pustek:

a tu jeszcze jego www.

non-alcohol wine jest dostępne w vedze na krupniczej

2009-05-27T10:14:00.000-07:00

hynek

2009-05-27T08:19:00.000-07:00

nie zajmowanie się obowiązkami dziś mi popłaciło. znalazłam informację, iż na tegorocznych Nowych Horyzontach, w ramach cyklu dot. nowego kina szwedzkiego będzie miała swą premierę książka Hynka Pallasa pod jakże prostym tytułem Nowe kino szwedzkie. Pallas jest młodym wojującym krytykiem z kraju ikei, który na zajęciach - w których miałam niebywałą przyjemność uczestniczyć - najpierw puścił Dziurę w sercu (Ett hål i mitt hjärta) Lukasa Moodyssona (jeden z takich filmów przy których chętniej zamykam, zamiast wytrzeszczać, oczy i uszy)a potem, stojąc na katedrze w Szwedzkim Instytucie Filmowym zmieszał z błotem tę instytucję. oprócz kilku kontrowersji i prowokacji był to jeden z najbardziej pouczających wykładów, jakiego było mi dane wysłuchać w Szwecji.

nowy Francois Truffaut kinematografii skandynawskiej prowadzi również swojego bloga, na którego - pomimo zbyt słabej znajomości szwedzkiego - często zaglądałam.

a ponieważ jego, zbliżająca się wlk krokami, książka jeszcze nie ma okładki, umieszczam zdjęcie jej autora. jakbyście go spotkali, przekażcie mu ode mnie: cześć!

season premiere: monday, june 8 at 10 pm on showtime

2009-05-26T09:40:00.000-07:00

2009-05-23T04:30:00.000-07:00

pilar oprócz kariery wokalnej spełnia się również - oczywiście w wolnych chwilach od podpisywania się na swoich płytach, wydawanych w mln egzemplarzy - na innych polach sztuki. oto jej - moja ulubina - Dolorosa II (Madonna II):

Niños Prodigio

2009-05-23T04:17:00.000-07:00

to definitywnie mój ulubiony zespół. no i oczywiście mają bombową wokalistkę... pilar rojo peso! oto ich strona i blog

nasze pamiątkowe zdjęcia z przegranych w bingo

2009-05-18T03:09:00.000-07:00

pozdrowienia z 1. komunii

2009-05-17T11:29:00.000-07:00

2009-05-15T07:01:00.000-07:00

ostatnio wpadłam w sidła deja vu. przytrafia mi się przynajmniej raz dziennie. kiedyś to lubiłam, no bo przez film machulskiego (o którym, nota bene, jedynie czytałam. wstyd!) przez paragraf 22 (do którego obiecuję sobie, że wrócę jak tylko będę miała wakacje od lektur obowiązkowych). no ale co za dużo to niezdrowo... no wiec zasięgnęłam rady wikipedii i teraz wiem, ze choć to może być objaw czyhającej padaczki to równie dobrze:

W metafizyce oraz parapsychologii zjawisko déjà vu może być uważane za podświadomy kontakt ducha człowieka z istotą ponadmaterialną posiadającą wszechwiedzę wszechistnienia.

że pierwszy o d.v. wspomniał Verlaine, ze dla starożytnych był to symptom wędrówki dusz, a dla Freuda oznaka nieświadomej fascynacji.

poza tym, czego można się było spodziewać po świecie, którego Lyotard pozbawił wielkich narracji,jedno uczucie zostało podzielone na mnóstwo odmian:

déjà entendu – już usłyszane
déjà éprouvé – już doświadczane
déjà fait – już zrobione
déjà pensé – już pomyślane
déjà raconté - już opowiadane
déjà senti – już odczuwane
déjà su – już poznane (w sensie intelektualnym)
déjà connu - już poznane (poznanie osoby)
déjà dit – już mówione (treść mówienia)
déjà goûté – już smakowane
déjà lu – już czytane
déjà parlé – już mówione (akt mówienia)
déjà rêvé – już śnione
déjà visité – odwiedzane
déjà trouvé – już znalezione
déjà vécu - już przeżyte
déjà voulu – już pragnione, pożądane
déjà arrivé – już wydarzone
déjà contado – już liczone (w sensie np.zadania matematycznego)

z których najbardziej pobudza moją wyobraźnię déjà goûté- już smakowane, bo to może być powód dla którego nie znając smaku poszczególnych składników notorycznie odmawiam wspierania się przepisami w ich przygotowaniu.
natomiast w czasie wernisaży z kasią nie raz marzyłyśmy o déjà connu - już poznanym w kontekście artystów których musiałyśmy znajdywać, nie wiedząc jak wyglądają

miesiąc foto + nostalgia za komuną

2009-04-30T14:09:00.000-07:00

w pewnym sensie festiwal fotografii w krk i moja mgr są do siebie podobne.
powyższe zdjęcie pochodzi np ze strony photo.sittcomm.sk, której zał. jest roman babjak, jeden z naszych jurorów. cykl, którego jest ono częścią nazywa się TITO-TATA, a jego autorką jest Paula Muhr.

dla mnie zdjęcia te są idealnym przykładem jugonostalgii, kolejnym - za ostalgią i westalgią - świadectwem masowej nostalgii za minionym ustrojem, ogarniającej państwa postkomunistyczne.

paula muhr w swoim projekcie zestawiła za sobą zdjęcia Tito, będącego nie tylko prezydentem byłej Jugosławii, ale również idolem jej ojca, z wizerunkami tego ost, który w komunizmie był dyrektorem fabryki słodyczy. oprócz humorystycznego, te zdjęcia posiadają również wymiar etnologiczny. dowiadujemy się z nich np, że większość czasu tamtejsza ludność spędzała na dziękowaniu i całowaniu się... ale raczej w wersji platonicznej, czyli na gorbaczowego misia (?): wśród tłumów, czerwonych krawatów i z dyplomami.
kolejne spostrzeżenie to (a co do niego jestem pewna, że było ono intencją autorki) niewielka różnica w sposobie życia pomiędzy przywódcą, a zwykłym tatą (oczywiście tylko wtedy, gdy tata z zawodu był dyrektorem...)
no i wreszcie przywiązanie Jugosłowian do natury, no chyba że- służba nie drużba- lecą akurat w kosmos...

naprawdę magiczny kraków

2009-04-24T15:28:00.000-07:00

okazuje się, że i w krakowie mogę poczuć się jak zachwycony turysta. to tylko kwestia odpowiedniego przewodnika. nasz na pewno się nadawał. po historii o tłumionych przez policję zamieszkach wokół krakowskich klasztorów, w których brał udział jan matejko zaczęłam patrzeć na kraków nie tylko przez pryzmat smoka i piwnicy pod baranami...
a żeby nigdy nie zapomnieć zachwytu nad tym miastem, zrobiłam zdjęcie z naszej wycieczki.
rzecz się działa w kamienicy na dietla obok rossmanna. sandra, justyna, karol i szymon patrzą na naprawdę ładny widok wawelu:

i żeby nie było, że tylko od święta dostrzegam jasną stronę tego miasta, poniżej dwa zdjęcia z krakowskich przestrzeni, które samodzielnie odnalazłam:

oto pętla na łagiewnikach. moim zdaniem wygląda jak nowa huta w kolorze:

i blok neoplastyczny na ulicy józefa friedleina (bądź w jej pobliżu):

dr jeckyll pasoliniego

2009-04-23T04:33:00.000-07:00

każdy ma kilka twarzy. tak, mniej więcej, twierdził goffman. robert louis stevenson,autor dr jeckylla i mr hyda, uważał natomiast, że różne oblicza jednej osoby moga być skrajnie odmienne.
no i to twierdzenie sprawdza się całkowicie w przypadku pasoliniego: perwersyjnego prowokatora a jednocześnie lirycznego estety. a ponieważ Salo widziałam kilkukrotnie, teraz staram się penetrować to jego "dzienne" oblicze. jak na przykład śpiewana czołówka z Ptaków i ptaszysk:

2009-04-09T05:41:00.000-07:00

używanie wlk kwantyfikatorów to jak stąpanie po cienkim, marcowym lodzie, jednakże w niektórych - a przynajmniej w jednym - przypadku warto wziąć na siebie takie ryzyko. otóż każdy lubi dostawać kartki pocztowe z dalekich, ciepłych i słonecznych krajów w środku zimy...
jednakże nie wszystkich w tych kartkach interesuje to samo. mnie na przykład w pocztówce od kasi urzekła jej najmniejsza część składowa, symbol biurokracji aparatu władzy listonoszy i ich koleżanek, pań zza okienek- znaczek pocztowy...

2009-04-09T04:53:00.000-07:00

wiele już miałam planów na przyszłość... od zostania gwiazdą i dyrektorem, po trochę mniej medialne, z których pamiętam enigmatycznie brzmiącego opiekuna resztek ciepłej herbaty... marzyłam również o karierze kwiaciarki, albo właścicielki sklepiku z ze zdrową żywnością. niestety te plany nie spotkały się z akceptacją ze strony mojej rodziny. również praca w muzeum Guggenheima na razie nie wchodzi w rachubę, bo władze miasta prawdopodobnie znowu pomyliły adres fundacji jego imienia...

no ale ost znalazłam wreszcie swoje przeznaczenie. w ost Wysokich Obcasach Marta Gessler opisując tort pavlova powołuje się na opinię Profesor Heleny Leach, historyka jedzenia z Uniwersytetu Otago.
i teraz już wiem, że chciałabym być taka, jak ta pani. profesjonalnie zajmować się genealogia bakłażanów, czy też kulturową dyskryminacją pęczaka...

mogłabym pisać rozprawy naukowe na temat 3 fali feminizmu w książkach kucharskich Nigelli Lawson, albo o nostalgii za peerelem w kontekście reedycji Kuchni warszawskiej...

no i mogłabym - w celach naukowych- czytać takie i takie książki:-)

tylko zastanawiam się, czy instytutu jedzenia powinnam szukać na historii czy może raczej na antropologii?...

www.wordle.net

2009-04-09T04:19:00.000-07:00

bardzo lubię wszelkie alternatywne formy obchodzenia się ze słowem pisanym. kiedyś byłam pod wlk wrażeniem kreatywności autora tego oto filmiku, teraz natomiast zainspirowało mnie to, w jaki sposób maksiu potraktował swoje cv

ja za to na wordle zmasakrowałam swoją starą notkę na temat Czarnego słońca Julii Kristevej:

2009-04-01T08:11:00.000-07:00

1 kwietnia.
prima aprilis.

dziś przefarbowałam włosy
i kupiłam bilet do Paryża...

nad Nową Hutą znów zaświeciło słońce

2009-03-26T04:56:00.000-07:00

Nowa Huta powstała 60 lat temu. I tak jak wtedy, dziś świętujemy to wydarzenie jak na to zasługuje- z fanfarami!

choć większość z ok 500 imprez ma wystartować w maju, już teraz nad krk unosi się uroczysta atmosfera wykrochmalonych, białych koszul i wkuwania wierszyków o antropocentrycznym słońcu- Leninie.

ja również mam już jeden przygotowany na zbliżające się świętowanie:

Jeśli przyszedłby do was w gości Lenin,
co byście dzieci zrobiły?
Ja bym mu podarował
swojego gumowego króliczka.*

Choć organizatorzy jubileuszu zapowiadają raczej skromne imprezy (głównie w szkołach i z pomocą Piwnicy pod Baranami), to plakat (dla którego bazą jest zdjęcie bodajże Wiktora Pentala, lub też Henryka Makarewicza) przekonuje mnie do wybrania się na choć jeden lokalny festyn.

a przynajmniej na wystawę "Moja Nowa Huta 1949-2009" do Muzeum Historycznego na Os. Słoneczne .

(prawdę mówiąc, chciałabym się wybrać po prostu na Os. Słoneczne, a wystawa będzie przy okazji. Fascynują mnie bardzo te wszystkie heliocentryczne metafory komunizmu, ost nawet przeczytałam książkę Mińsk. Przewodnik po Mieście Słońca**)

*Peeter Sauter, Czy Lenin żyje? [w:] Filip Modzelewski, Monika Sznajderman [red.] Nostalgia. Eseje o tęsknocie za komunizmem, Wołowiec 2002, s. 92.
** Artur Klinau, Mińsk. Przewodnik po Mieście Słońca, Wołowiec 2008.

2009-03-16T16:30:00.000-07:00

poczułam się ostatnio lekko osaczona: szkołą, festiwalem, pisaniem, jak również prawie wszystkimi innymi dziedzinami ludzkiej aktywności. więc, w ramach relaksu, postanowiłam zliczyć wszystkie swoje błyszczyki:

no cóż... trochę się zawiodłam na sobie... jolą rutowicz jeszcze nie jestem.

ampelmann

2009-03-08T11:05:00.000-07:00

podobno cała sprawa z ostalgią zaczęła się od tegoż faceta, ampelmanna (bo podobno ampel znaczy po niem miejskie światła). wymyślił go w latach 60. pewien szalony projektant z DDRu (Deutche Demokratische Republik), który uznał, że antropomorficzne oznaczenia świateł bardziej przemówią do ludzkiej wyobraźni. wraz z upadkiem muru zaczęto po jego byłej, prawej stronie zacierać wszelkie różnice względem wymarzonego BRDu (Bundesrepublik Deutschland), w konsekwencji czego, między innymi, zlikwidowano ludzika. ponieważ jednak był fajny i raczej nikomu się z polityką nie kojarzył, a raczej jak pl neony również z tamtych lat, traktowano go jako dziedzictwo narodowe, po paru latach przywrócono go lampą. a krótko po tym również i koszulką, przypinką, foremką do ciast, ręcznikom oraz nawet zegarkom. I tak wzbudzając zachwyt, rozbudził tkwiącą w Ostach tęsknotę za krajem, w którym piło się wino Czerwony Kapturek i jeździło trabantem.
na fali zachwytu ampelmannem niejeden zarobił, a jednym z tych, którzy zrobili to najefektowniej jest autor tej oto strony. jest tutaj nie tylko wszystko, co chcielibyście wiedzieć o facecie z DDRowskich świateł, ale również sklep z gadżetami opatrzonymi jego wizerunkiem oraz... jego krewni i znajomi z innych, nie koniecznie komunistycznych krajów.
poniżej moi ulubieńcy.

władysław gomułka on-line

2009-03-07T15:26:00.000-08:00

dziś nastąpił pierwszy dzień moich poważnych przygotowań do mgr. mobilizacja i zapał zostały wynagrodzone odkryciem fantastycznie peerelowskich stron. ponieważ piszę niestety o PRAWDZIWEJ I WLK literaturze, a nie o tekstach w sieci, pozostaje mi się tymi ost jedynie cieszyć.
i dzielić. na przykład tą: władysław gomułka on-line

warto marzyć...

2009-03-02T15:51:00.000-08:00

odkąd postanowiłam wziąć na swe barki odpowiedzialność za stworzenie społeczeństwa obywatelskiego zaczęłam bardziej interesować się mą małą ojczyzną. oczywiście nie wszytko naraz, bez żadnego hop-siup: za pośrednictwem medialnej reprezentacji. już minął ponad tydzień od chwili, gdy umieściłam krakowską GW wśród zakładek osobistych. od tego czasu dowiedziałam się o morderstwie w pobliskim lombardzie, przeczytałam wyznania tramwajarza niezadowolonego ze swoich pasażerów, dowiedziałam się, że kino uciecha wraca na mapę, jak również, że jeśli uda mi się wcisnąć do tramwaju, to będę studiowała na najnowocześniejszym kampusie w kraju. te i wiele innych newsów otworzyło mi oczy na kraków, którego nigdy wcześniej nie znałam. dopiero jednak przed chwilą uwierzyłam w magię miasta-gołębnika:

Chcą filii Muzeum Guggenheima w Krakowie
a chęć to już pierwszy krok do realizacji! a jeśli krk guggenheim powstanie, to ziści się cel, dla którego zał tego bloga.

nie bójmy się marzyć!!!

o tym, że należy spać. nawet w pracy:

2009-02-23T14:37:00.000-08:00

"W Japonii od lat w wielu biurach projektuje się specjalne pokoje do drzemania. Pracownicy tokijskiej Toyoty drzemią w czasie lanczu na specjalnych poduszkach układanych na biurkach. W Chinach prawo do drzemki jest wręcz zagwarantowane konstytucyjnie. W pittsburskim biurze firmy doradczej Deloitte and Touche też jest taki pokój, podobnie zresztą jak w wielu firmach w kalifornijskiej Dolinie Krzemowej.

W Kansas na poddaszu budynku firmy Gould Evans Goodman Associates stoją trzy namioty do popołudniowej drzemki. W każdym jest materac, poduszka, koc, iPod z muzyką ułatwiającą zasypianie i budzik. 'Jeśli w środku popołudnia ktoś nie może dokończyć pracy, bo jest zmęczony, to lepiej, żeby się przespał przez 15 minut i zregenerował umysł, zamiast ślęczeć bezczynnie przy komputerze' - mówi rzecznik prasowy firmy Mindy Highfill.

W Nowym Jorku w salonie Yello można się przespać w ciągu dnia (12 dol. za 20 minut). 'Miasto, które nigdy nie zasypia, potrzebuje drzemki!' - reklamuje się salon Yello.(...)

Według drzemkomierza, czyli zegara wymyślonego przez prof. Sarę Mednick, który dopasowany jest do naszego wewnętrznego zegara biologicznego, porom wstawania odpowiadają dokładne pory drzemania. Gdy budzisz się o godz. 4, powinnaś zdrzemnąć się o 12 w południe. Jeśli wstajesz pół godziny później, o 4.30, twoja pora na drzemkę wypada pół godziny później, czyli o 12.30. Pozostałe pary to:

5 - 13; 5.30 - 13.15; 6 - 13.30; 6.30 - 13.45; 7 - 14; 7.30 - 14.30; 8 - 14.45; 8.30 - 15; 9 - 15.15; 9.30 - 15.30; 10 - 15.45"

wysokie obcasy

2009-02-21T13:11:00.000-08:00

historię miłosną, debiut roya anderssona widziałam 5 razy (trochę z powodu szkoły), ale dopiero dzisiaj, czyli po ost razie, trafiłam na reklamy, które zrobił dla tv:

i co? lepsze, czy gorsze od spotów mydła bris bergmana?

czasami zdarza się również, że coś w krk mi się spodoba

2009-02-21T12:41:00.000-08:00

np re-otwarcie kina uciecha na starowiślnej, 6 budynków ode mnie, (to jakiś powód żeby tu zostać!).

poniżej art z wyborczej na temat historii i planowanego repertuaru tego najstarszego kina w mieście smoka wawelskiego:-)

Kinoteatr pełen uciech powraca
Małgorzata I. Niemczyńska, Jerzy Armata

- Będziemy na głowie stawać, żeby zarobić na czynsz! - zapowiadają szefowie kina Uciecha, które po ośmiu latach niebytu z ambitnym i różnorodnym programem wraca w Krakowie do życia.

A było tak. W połowie lat 90. minionego wieku Andrzej Kucharczyk przywrócił podwawelskim fanom filmu kino Sztuka, które szybko obrosło innymi salami (Redutą, Aneksem, Salonem i Kiniarnią), tworząc w ten sposób Centrum Kinowe ARS. Czas na kolejne reaktywacje. - Multipleksy mają ofertę odpowiadającą wysokim standardom, ale to zupełnie inna bajka i zupełnie inny rodzaj kinowego przeżycia - tłumaczy Kucharczyk. - Uciecha będzie kinem studyjnym. Gdy na nowo otwierałem Sztukę, wszyscy pytali, czy to będzie kino studyjne? A ja odpowiadałem, że nie wiem, co to takiego. Dziś już wiem, że kina po prostu dzielą się na studyjne i multipleksy.

Uciecha przy ul. Starowiślnej 16 to jedno z najstarszych kin Krakowa, a do czasu powstania Kijowa - także największe. Rozpoczęło działalność 7 grudnia 1912 roku jako drugie pod Wawelem (Wanda była starsza o trzy tygodnie). W dniu premiery ukazały się w prasie krakowskiej obszerne artykuły, których autorzy podkreślali, że "przy urządzaniu teatru świetlnego Uciecha wzorem były kina zagraniczne, zwłaszcza paryskie". Wnętrza projektował Henryk Uziembło, jeden z najciekawszych plastyków młodopolskich. W sali widowiskowej, poczekalniach i holu znalazły się secesyjne polichromie i rzeźbiona boazeria. Wejście zdobił witraż z głową Meduzy - symbolem kina.

- Chcielibyśmy przywrócić ten dawny kształt, ale na pewno nie uda się od razu - przyznaje Iza Kosowska, partnerka Kucharczyka w "uciesznym" projekcie. - Na razie Kamil Targosz zaprojektował dla nas logo, które nawiązuje do pierwotnego witrażu z kina.

Prawie 100 lat temu kierownictwo Uciechy zapewniało w "Czasie", że "na ekranie pojawiać się będą obrazy najlepszych fabryk, tak z monarchii, jak z Francji, Anglii i Ameryki". Już w listopadzie 1913 roku krakowscy widzowie obejrzeli - i wysłuchali - pierwsze eksperymenty firmy Gaumont z tzw. filmem mówionym. Uciecha miała najbardziej atrakcyjny repertuar spośród wszystkich krakowskich kin, najwcześniejsze premiery, najlepiej reklamowane - zauważa Zbigniew Wyszyński w "Filmowym Krakowie". Jako pierwsze krakowskie kino wprowadziło aparaturę dźwiękową, prezentując 21 grudnia 1929 roku "Śpiewającego błazna" z Al Jolsonem w roli głównej.

Kino z powodów finansowych zostało zamknięte 27 grudnia 2001 roku - po 89 latach istnienia. Na ostatnim seansie o godz. 20.15 wyświetlono amerykański film zatytułowany... "Nikomu ani słowa".

- Nie chcemy się z nikim ścigać, tylko znaleźć własne miejsce - o planowanym nowym programie Uciechy opowiada Kucharczyk. - Uciecha ma być kinoteatrem, będziemy zapraszać do niej spektakle spoza Krakowa. W repertuarze kinowym znajdą się przede wszystkim filmy archiwalne. Najpierw będą "Lampart", "Pół żartem, pół serio" i "Błękitny anioł". Ponadto planujemy przeglądy, będziemy też gościć festiwal Off Camera - wylicza.

Pierwsze atrakcje już w połowie marca. Na razie sala kinowa nie ma nawet foteli, za to warto odwiedzić stronę www.kinoteatruciecha.pl.

Źródło: Gazeta Wyborcza Kraków

2009-02-20T12:10:00.000-08:00

przywiozłam sobie z afryki żyrafę i bakłażana. o tą pierwszą dbam, by się za szybko nie zmyła, natomiast jak poradzić sobie z tym drugim, to już bardziej skomplikowana sprawa. po wykonanym "reserchu" dowiedziałam się, że bakłażan jest owocem, a ściślej jagodą i że jest blisko związany z tytoniem. może więc zrobię z niego djarumy?

coca cola i piramidy

2009-02-18T17:25:00.000-08:00

nie będę zaprzeczać, jedną z największych rozrywek w kraju kleopatry było dla mnie jedzenie:

i tym razem nie zawiodła mnie coca cola-symbol życia w globalnym mcdonaldzie acz jednocześnie w każdym kraju kamuflujący się troszeczkę narodowo:

2009-02-07T17:29:00.000-08:00

w ten pierwszy wiosenny dzień doszłam do wniosku, że jest jedno pl slowo, które jest jednocześnie fińskie.
a mianowicie KAKAŁEM.
istnieje chyba tylko w wersji fonetycznej.

no cóż... najwyższy czas na zmianę kontynentu i klimatu...

epäjärjestelmällistyttämättömyydellänsäkään

2009-02-05T03:24:00.000-08:00

podobno najdłuższe słowo na świecie jest słowem fińskim.
podobno jest nim właśnie słowo z tytułu posta.
i podobno nie znaczy nic specjalnego tylko coś w rodzaju nieporządku.

pani do dancingu feniks pilnie poszukiwana:

2009-02-02T17:36:00.000-08:00

2009-01-31T18:24:00.000-08:00

jak każda wcześniejsza sesja, również i ta nastawiła mnie niezwykle marzycielsko. tym razem śnię o dalekich podróżach. zaczęło się od pomysłu wpadnięcia na chwilę znów do sztokholmu, by... zareklamować kupione tam buty. (pomysł nie jest jeszcze w fazie realizacji.) potem odkryłam urok języka fińskiego i zaczęły mi się śnić spacery po helsinkach (których nota bene nigdy, nawet na zdjęciu, nie widziałam). dobnym erzacem okazała się ta strona, na której można sobie pomówić trochę w języku miki kojonkoskiego. zalogowałam się też na couchsurfing.com . dzięki temu jestem już zalogowana wszędzie, gdzie to tylko możliwe. moim nowym celem jest hasło w wikipedii i choć jedna wzmianka na pudelku.
dzięki couchsurferom odnalazłam tą stronę. żałuję że dopiero teraz, ponieważ będąc w sztokholmie marzyłam o czymś takim. oczywiście, jako prawdziwa patriotka, byłam zawiedziona, iż nie ma na stronie blogu o jakimkolwiek pl mieście. oczywiście w przypływie sesyjnej euforii (która prędzej czy później zawsze mnie nawiedza) pomyślałam, że stworzę taki blog o krakowie. na szczęście euforia szybko mi minęła już w fazie planowania jakie miejsca mogłabym w mieście piotra i aniołów zareklamować.
dlatego też teraz spokojnie mogę wrócić do moich egzaminacyjnych obowiązków:-)

o obamie

2009-01-27T16:58:00.000-08:00

dziś nie ja i nie na swoim blogu

jest tammikuu

2009-01-25T14:36:00.000-08:00

obywatele Finlandii, kraju który nie jest wcale tak daleko, posługują się językiem który nie należy, jak nasz i nam pokrewne, do rodziny języków indoeuropejskich, ale razem, min., z językiem estońskim, tworzy rodzinę ugrofińską. charakterystyczną cechą tego języka jest brak czasu przyszłego, skomplikowana deklinacja, która niemiłosiernie wydłuża wyrazy, oraz to, iż po fińsku zostały napisane muminki. dobrą stroną wyżej opisanej "egzotyki" języka miki kojonkoskiego są pięknie brzmiące słowa. np nazwy miesięcy:

tammikuu (styczeń),helmikuu (luty), maaliskuu (marzec), huhtikuu (kwiecień), toukokuu (maj),kesäkuu (czerwiec), heinäkuu (lipiec), elokuu(sierpień),syyskuu (wrzesień), lokakuu (październik), marraskuu (listopad), joulukuu (grudzień)

karol i carrie

2009-01-19T16:34:00.001-08:00

mój brat, który w drodze do szkoły obmyśla doskonałą doktrynę polityczną, w czasie kąpieli bada plusy i minusy neoliberalizmu, a podczas zakupów w kefirku zastanawia się nad niemieckim parlamentaryzmem, w czasie wolnym od refleksji ogląda sex and the city. oczywiście, tak jak do każdego innego tekstu kultury, i do tego podchodzi z pasją. jestem pewna że, na przykład, gdybym od czasu do czasu czegoś nie upiekła, to zacząłby używać piekarnika jako pułki na buty:-)'.
carrie bradshaw coraz bardziej wkrada się do wyobraźni karola. ostatnio, na przykład, wyręczył on bohaterkę serialu w pisaniu tekstu do jej słynnej kolumny:

17.01.2009

Dlaczego tak trudno jest kochać?

Banalne pytanie? Oczywiście; dodatkowo źle postawione! Należałoby raczej zapytać: Dlaczego nasze wyobrażenie szczęścia jest tak odrealnione jak nocna impreza?.. No cóż, jeśli mówimy, że szczęście jest nieuchwytne, ludzie nadmiernie skomplikowani, a losy przewrotne, dajemy jedynie wyraz ułomności naszego języka. Wydestylowaliśmy sobie kilka prostych, nieskończenie fałszywych ideałów i nie potrafimy zrozumieć, dlaczego tak trudno jest nam żyć normalnie, to znaczy zgodnie z tymi ideałami. Dlaczego życie przecieka nam przez palce, a szczęście jest nieuchwytne jak wiatr? Dlaczego zamiast ŻYĆ NORMALNIE, normalnie – to życie jest DO DUPY?..

Tajemnica Trójcy Świętej. Mistyka liczby π. Absurd egzystencji.

Niby, że triada granic naszego poznania... Wszystko możemy obliczyć i nazwać. Wszystko, co znajduje się wewnątrz klatki, w której tkwimy. Liczyć szczebelki klatki – to jednak zadanie ponad nasze siły. Przeciskanie się przez szczebelki, próba znalezienia się poza obrębem naszego światka jest jak dłubanie w nosie na uroczystości rozdania nobli. Niby każdy chciał coś takiego zrobić, ale... nikomu jeszcze się to nie udało!

Nie sposób zaprzeczyć – najciekawsze są pytania źle postawione! Po co więc psuć sobie i innym zabawę? Po co udowadniać całemu światu, że jest się kompletnie pozbawionym poczucia humoru?... Albo przynajmniej elementarnych zasad savoir-vivre; tej niezbędnej odrobiny taktu, która pozwala nam nie zabić innych, tudzież nie popełnić zbiorowego samobójstwa?! Po co nam było przekonywać się, że refleksja nad ilością aniołów, które pomieszczą się na główce od szpilki, jest bezprzedmiotowa?! Po co nam było udowadniać sobie, że przemysł świętej inkwizycji nie pomaga nam w „czynieniu sobie ziemi poddanej”?! Po co ośmieszaliśmy uczone rozprawy pod tytułem: „Czy kobieta jest człowiekiem” bądź: „Czy Murzyni mają duszę”?! Sami staliśmy się ofiarami naszego pedantycznego dążenia do antyseptycznej, hipoalergicznej, sterylnej PRAWDY. Uczyniliśmy nasze życie tak nudnym, że pozbawiliśmy się jakiejkolwiek szansy na szczęście! Uchrońmy więc ten ostatni skrawek nadziei, jaki nam pozostał i nie starajmy się twierdzić, że pytanie: „Dlaczego tak trudno jest kochać” jest banalne, a pytanie o szczęście – źle postawione!

cudowny prezent

2009-01-19T04:51:00.000-08:00

dar maryi na trudne czasy. tylko ona ci pomoże.

ostalgia w galerii kazimierz

2009-01-16T12:03:00.000-08:00

sezon wyprzedaży jest jak lizanie cukierka przez papierek. do sklepów wchodzi się z wielkimi oczekiwaniami a wychodzi potarmoszonym i z bólem głowy. zwłaszcza popołudniami i w weekendy. zwłaszcza z zary i stardivariusa.
wyprzedaże są dobre dla tych, którzy są elastyczni i lubią niespodzianki, natomiast niech strzegą się ich ci, którzy wybierają się do sklepu po coś konkretnego... zwłaszcza jeśli to jest płaszcz zimowy albo zimowe buty...

po kilku godzinach w roli galeriany, czyli współczesnego, żeńskiego wydania flaneura, po godzinnej kolejce w zarze, spotkaniu - przez czysty przypadek - wszystkich znajomych i przeplotkowaniu z nimi całego czasu, w którym w sklepach jeszcze nie jest tak bardzo tłoczno, znalazłam wytchnienie w LODZIARNI GRYCAN.

wytchnienie to zmaterializowało się w postaci prawdziwych, zapamiętanych z czasów gdy byłam za mała by jeść zimne lody, RURKEK Z KREMEM. tak samo pysznych dziś, jak 18 (niestety...) lat temu, serwowanych na takich samych papierowych serwetkach. tylko waluta się od tamtego czasu trochę zmieniła...

nasz (mój i putina) sukces wielki

2009-01-14T03:11:00.001-08:00

najpierw mój:
otóż zgodnie z www.boxoffice.pl mój debiut filmowy był trzecim, za lejdis i nie kłam kochanie, najchętniej oglądanym przez polaków filmem w ubiegłym roku.

a teraz putina:
otóż on odnalazł on w sobie talent plastyczny o zabarwieniu narodowo-ukraińskim:

2009-01-11T12:18:00.000-08:00

od kilku lat zapobiegliwie nie wychodziłam w ten dzień z domu, by nie trafić na wolontariuszy wośpu. i tym razem, pomimo mojego nowego, optymistycznego podejścia do świata, uczyniłam zadość tej tradycji. niemniej jednak ucieszyła mnie wiadomość, iż wlk orkiestra, wg badań Brand Asset Valuator, jest uznawana za najlepszą marką na świecie wśród organizacji pożytku publicznego (fanfary dla orkiestry najlepszej na świecie).
marzyłabym jeszcze, by te wyniki były bardziej znane na arenie międzynarodowej niż porażka isis gee na zeszłorocznej eurowizji...

2009-01-11T06:13:00.000-08:00

czas relaksu:
(niedzielę w końcu należy obchodzić jak pan bóg przykazał...)

gry i zabawy parami styczne

"Boga raczej nie ma" - niecodzienna akcja brytyjskich ateistów

2009-01-08T05:37:00.000-08:00

W Wielkiej Brytanii trwa kampania, która jest odpowiedzią ateistów na reklamy religijne. Spodobała się jednak teologicznemu instytutowi Theos

"Boga raczej nie ma. Nie martw się, po prostu ciesz się życiem" - ponad 800 wielkich kolorowych reklam z takim hasłem zawisło we wtorek na autobusach w Wielkiej Brytanii. W londyńskim metrze jest tysiąc plakatów o tej samej treści; reklama jest też wyświetlana na wielkich ekranach przy Oxford Street - jednej z najbardziej uczęszczanych ulic w Londynie.

Za kampanią stoi Brytyjskie Towarzystwo Humanistyczne, które walczy o "świat bez religijnych przywilejów i dyskryminacji". Przedsięwzięcie zorganizowała Ariane Sherine, brytyjska pisarka i dziennikarka, która stale publikuje w lewicowym "The Guardian".

Do zorganizowania kampanii "Boga raczej nie ma" skłoniła ją reklama religijna na Wyspach. - Zobaczyłam na autobusie cytat z Biblii i adres internetowy. Kiedy weszłam na tę stronę, przeczytałam między innymi, że niechrześcijanie spłoną w piekle - opowiadała we wtorek, w dniu rozpoczęcia kampanii.

W czerwcu zeszłego roku Sherine napisała felieton o tym, jak zetknęła się z reklamą religijną na Wyspach, który zatytułowała "Ateisto, daj piątaka". Zachęcała w nim do składki na zorganizowanie kampanii, która byłaby odpowiedzią na reklamy religijne. Odzew przeszedł jej oczekiwania - zamiast 5,5 tys. funtów, które planowała zebrać, zebrała 135 tys.

Dzięki tym pieniądzom reklamy znalazły się nie na 30, lecz na 800 autobusach, a ogłoszenia pojawią się nie tylko w Londynie, ale i w Manchesterze, Edynburgu, Glasgow, Yorku.

Akcja wzbudziła zainteresowanie i kontrowersje, o czym świadczą m.in. komentarze na forach internetowych. Kościoły anglikański i katolicki jeszcze się nie ustosunkowały do akcji, ale zrobił to teologiczny instytut Theos.

- Uważamy, że kampania jest świetnym sposobem na zmuszenie ludzi do myślenia o Bogu. Plakaty zmuszają do zastanowienia się nad najważniejszym pytaniem naszego życia - oświadczył Paul Woolley, szef Theos. - Slogan sam w sobie jest dobrym punktem wyjścia do dyskusji. Mówienie ludziom, że "Boga nie ma", to tak, jakby komuś powiedzieć, że pamiętał, by zamknąć drzwi. To wywołuje niepokój.

Jak wynika z badań Theos w Wielkiej Brytanii, taka sama liczba osób staje się co roku ateistami, co nawraca się na wiarę.

Kampania jest skierowana przede wszystkim do młodych, a reklamy to jeden ze sposobów na dotarcie z niecodziennym przekazem. Ariane Sherine i jej współpracownicy założyli strony internetowe i strony na serwisach społecznościowych popularnych wśród młodych Brytyjczyków. Organizatorzy kampanii wysyłają aktualizowane raporty z przebiegu akcji na specjalnym serwisie Twitter. Można też kupić koszulki z logo akcji.

Inicjatywa dziennikarki spotkała się z odzewem nie tylko w Wielkiej Brytanii - za sprawą Hiszpańskiej Unii Ateistów i Wolnomyślicieli podobne reklamy pojawiły się autobusach w Hiszpanii. O podobnej kampanii myśli włoska Unia Ateistów, Agnostyków i Racjonalistów, a także organizacje w USA.

Maciej Kuźmicz
2009-01-08, ostatnia aktualizacja 2009-01-08 09:12
Źródło: Gazeta Wyborcza

chcę wierzyć w koniec świata

2009-01-06T14:35:00.000-08:00

siostra pisklaka próbuje namówić wszystkich wokoło na koniec świata w 2012 roku, argumentując iż na tej dacie kończy się majowski kalendarz. chodź, wydaje mi się, że większość na jej tezy nie reaguje zbyt optymistycznie (bojąc się bądź to o siebie bądź to o jej zdrowie psychiczne) trudno jest przejść koło takiego twierdzenia obojętnie. ja w każdym razie nie zamierzam. zwłaszcza że, wciąż pamiętam alchemika paulo coelhi i chodząc po mrozie staram się wypatrywać znaków wszechświata...

tak więc nie trudno jest sobie wyobrazić mą rozpacz, gdy przeczytałam, iż o planowanym końcu świata myśli się również w hollywoodzie. wg jacka szczerby to właśnie opowieść Roland Emmericha o globalnej zagładzie, która czeka nas za 2 lata (pod mnemotechnicznym tytułem 2012) jest jedną z 20 najgorętszych premier filmowych 2010 roku.

oglądając ten trzymający w napięciu zwiastun zdałam sobie sprawę z tego, iż czyhająca na nas globalna zagłada może być świetną mobilizacją do... czerpania z życia pełnymi garściami i unikania by ono przeciekało nam przez palce...

2009-01-04T13:29:00.000-08:00

okazuje się, że cały naród krakowa postanowił zobaczyć opakowania po czekoladzie wedel zaprojektowane przez zofię stryjeńską ost dnia wystawy jej poświęconej. był nawet wytykany palcami janusz radek i kilka innych twarzy, które kojarzę z rubryki towarzyskiej vivy...

jeśli więc wszyscy chodzą na wystawy jedynie w czasie ich- oficjalnych i nieoficjalnych- finisaży, to po co wiszą one po kilka miesięcy?

w ojczyźnie okazuje sie być zimniej niż w kraju reniferów:

2009-01-04T12:54:00.000-08:00

Poniedziałek - 05.01.2009
Temperatura: -7/-2 °C
Wiatr: 17 km/h Śnieg: 0.3/ 1.6 mm Deszcz: 0 mm

Wtorek- 06.01.2009
Temperatura: -5/-12 °C
Wiatr: 10 km/h Śnieg: 0.1 mm Deszcz: 0 mm

Środa- 07.01.2009
Temperatura: -11/-3 °C
Wiatr: 11 km/h Śnieg: 0 mm Deszcz: 0 mm

Czwartek - 08.01.2009
Temperatura: -10/-3 °C
Wiatr: 19 km/h Śnieg: 0.8 mm Deszcz: 0 mm

Piątek - 09.01.2009
Temperatura: -10/-1 °C
Wiatr: 20 km/h Śnieg: 0.5 mm Deszcz: 0 mm

Sobota - 10.01.2009
Temperatura: -4/0 °C
Wiatr: 17 km/h WNW Śnieg: 0.2 mm Deszcz: 0 mm

Niedziela - 11.01.2009
Temperatura: -3/2 °C
Wiatr: 21 km/h W Śnieg: 0.5 mm Deszcz: 0 mm

wyjeżdżam. było naprawdę ładnie

2008-12-23T00:58:00.000-08:00

post świąteczny

2008-12-22T11:07:00.001-08:00

specjalnie na tę okazję przygotowałam świąteczny collage:

i nawet nakręciłam film o reniferze:

zanim wyjadę- kilka faktów z historii Szwecji

2008-12-22T08:46:00.000-08:00

1. to tutaj, dzięki Gustawowi Pasch, powstały zapałki
2. Królowa Elżbieta, która panowała w latach 1632-154, po czym niespodziewanie abdykowała i pojechała do Rzymu, była lesbijką
3. rosyjskie imiona Igor i Olga wywodzą się od szwedzkich Inguar i Helga (ponadto to Szwedzi dali początek dynastii Rurykowiczów, natomiast obecnie panującą w ich kraju dynastię Bernadotte zapoczątkował marszałek Napoleona)
4. frekwencja wyborcza w tym kraju wynosi 85- 90%
5. do lat 60. ubiegłego stulecia w Szwecji obowiązywał ruch lewostronny
6. i jeszcze jedno: Szwedzi to naród gróboskórny:

2008-12-21T15:26:00.000-08:00

oczywiście to zupełnie nieprawdopodobne, że ktoś kto czyta ten blog nie jest ze mną spokrewniony/ do jego czytania przeze mnie gorąco zachęcany i do tego taka osoba wybiera się niedługo do sztokholmu i bardzo jej zależy na tym, by dowiedzieć się, które miejsca powinna odwiedzić, by zobaczyć trochę dobrej sztuki nowoczesnej. no ale a nóż... i właśnie dlatego zamieszczam poniższą listę miejsc obowiązkowych:

bonniers konstahall

fargfabriken

moderna museet

kulturhuset

no i jeszcze magasin 3, do którego zapomniałam wziąć aparatu...

skogskyrkagarden

2008-12-21T01:08:00.000-08:00

podczas, jak dotąd, jedynego słonecznego dnia grudnia, wybrałam się na ten wlk cmentarz w poszukiwaniu grobu Grety Garbo. Na szczęście, bądź nieszczęście, znalezienie w nim czego-, lub kogokolwiek okazało się niemożliwe...

a tutaj jest reszta zdjęć

2008-12-20T14:52:00.000-08:00

centra kultury to jedne z moich ulubionych miejsc w wlk miastach. a budynek tego w sztokholmie jak dotąd wygrywa w rankingu. tutejszy kulturhuset, czyli dosłownie dom kultury, znajduje się na sergels torg, czyli w samym centrum norrmalm - nowej dzielnicy, która to w latach 70. powstała w wyniku wyburzenia wszystkich starych i zabytkowych budynków. mój przewodnik po szwecji ("praktyczny przewodnik" pascala) twierdzi, że to paskudne biznesowo- handlowe centrum bez duszy i gustu, a ja uważam że to świetny przykład na to, że architektura nie umarła.
centrum tego centrum stanowi, jak już wyżej pisałam, kulturhuset i ogromna fontanna stojąca przed nim- jeden z moich miejskich pkt orientacyjnych. budynek, w którym znajduje się: teatr miejski, 3 galerie, tymczasowo 1 muzeum, księgarnia, czytelnia, jak również miejsce twórczej rozrywki dla niemowląt i ich rodziców (cokolwiek by to znaczyło) posiada również 3 kawiarnie z rewelacyjnym widokiem na miasto.
peter celsing, architekt, wymyślił ten dom kultury w 1974 roku za co dostał kilka nagród, a kulturhuset zostało uznane za symbol szwedzkiego modernizmu. dla mnie jest ono również symbolem mądrego inwestowania w kulturę. dzięki kawiarniom budynek trochę na siebie zarabia i jednocześnie reklamuje prezentowaną w nim sztukę.
jest to jedno z moich ulubionych miejsc w sztokholmie.
każdej odwiedzającej mnie w tym mieście osobie robiłam test fontanny- jeśli została powitana zachwytem, to znaczyło, że osoba ma dobry gust.

od przyjazdu, od czasu do czasu, robiłam jej też zdjęcia:

cała prawda o sztokholmskiej zimie

2008-12-19T13:11:00.000-08:00

chociaż na jej obronę mogę przynajmniej napisać, że był to jedyny słoneczny fragment dnia (a było to wczoraj) w ciągu ostatnich 2 tygodni... no i jeszcze to, że po "sesji" ręce odpadły mi z zimna.

2008-12-18T16:10:00.000-08:00

chyba przywykłam do życia tutaj.
dziś śniło mi się, że dryfuję przerażona na bezludną arktyczną wyspę na krze lodowej.

cała dziś byłam świąteczną tradycją:

2008-12-16T13:35:00.000-08:00

2008-12-15T15:21:00.000-08:00

w Szwecji jest jeszcze jedna, poza Polakami, mniejszość, której przedstawiciele słyną z kładzenia świetnej glazury i niezwykle rozwiniętych umiejętności hydraulicznych. Poza tym łączy nas z nimi wódkowa sława. chociaż oni na tym polu mają większe osiągnięcia, bo chyba nie ma wódki, która nazywa się Polska?

dlatego też, w ramach międzynarodowej integracji, postanowiłam liznąć trochę (pop) kultury naszego narodu- bliźniaka:

2008-12-11T18:06:00.000-08:00

gra sprawdzająca, czy potrafisz odróżnić seryjnego mordercę od wynalazcy z dziedziny programowania lingwistycznego (chyba...)

2008-12-04T08:19:00.001-08:00

pozostając jeszcze w temacie kalendarzy lavazzy, to tutaj można zobaczyć je wszystkie. najbardziej podobają mi się zdjęcia helmuta newtona z wydania 1994. powyżej jego lipiec- sierpień.

dlaczego annie leibovitz jest lepsza od twórców amerykańskich komedii romantycznych i najnowszego woody'ego allena?

2008-12-04T06:37:00.000-08:00

ponieważ annie leibovitz jest autorką niżej zamieszczonych zdjęć, należących do nowego kalendarza lavazzy, którego tegorocznym tematem była włoskość. dlatego na zdjęciach jest spaghetti i parafraza rysunku leonardo da vinci'ego, haute couture- na pewno Valentino i karnawał wenecki, fontanna di trevi i nawiązanie do La Strady felliniego, jak również remus i romulus razem z wilczycą.
i wszystko to mnie zachwycająca i bawi. i nawet przez myśl mi nie przeszło, że znowu kopiuje się te same klisze i że jak amerykański artysta bierze się za portretowanie europejskiego miasta, to nie wyjdzie nigdy poza jego stereotypowe ujęcia. tak jak np to miało miejsce w Pod słońcem Toskanii Audrey Wells, czy w Vicky, Christina, Barcelona Allena.
a swoją drogą wstydź się nowojorski klarnecisto, że po zrobieniu tak błyskotliwego Manhattanu, na twój portret barcelony składa się jedynie sjesta, podejrzane układy seksualne i gaudi!!!

2008-12-03T14:15:00.000-08:00

dla wszystkich melomanów

post dla pisklaka

2008-12-02T06:14:00.000-08:00

jeszcze w temacie nostalgicznych powrotów do lat 70. i różnic pomiędzy kulturą brytyjską i amerykańską w tamtym okresie.

w ubiegłym roku powstał musical do piosenek beatlesów pt Across the Universe. fabuła została tak wymyślona, by móc pokazać wszystkie największe hity zespołu. no i chyba cel się udał, ponieważ w filmie, gdy się podliczy wszystkie wypowiedziane a nie zaśpiewane słowa, to może najwyżej będzie tego z pół godziny. i chodź do strony filmowej można się w Across the Universe przyczepić i to nie raz, to jednak musical broni się piosenkami (śpiewają w nim min.: salma hayek, bono i joe cocker!), co przyznała również Piskle, wieloletni, tak więc i trochę konserwatywny, aczkolwiek jak nikt inny znający się na temacie, fan zespołu.

musical opowiada historię judy, chłopca z Wysp, który nielegalnie wyjeżdża do Stanów, by odnaleźć swojego ojca oraz przeżyć coś więcej niż to, co czeka go w przyszłości jako pracownika portu w jego rodzinnym mieście. cel bez trudu zostaje osiągnięty, ponieważ Juda trafia w sam środek ruchu hippisowskiego.

jedyny problem tego filmu polega na tym, ze tamte realia już są trochę ograne, szczególnie jeśli, skupiając się na muzyce, film pokazuje całą rewolucję bardzo szablonowo. dlatego też dużo ciekawsze wydawały mi się fragmenty, dziejące się w Wielkiej Brytanii:

no ale skoro ilość scen dziejących się w Anglii i Stanach w Across the Universe jest wprost proporcjonalna do ilości dialogów względem piosenek, to i w ojczyźnie hot doga zdarzyło się kilka dobrych momentów filmu:

no i na koniec jeszcze strawberry fields forever w wersji action painting:

ps: aktorka grająca przesłodzoną blondynkę, czyli miłość głównego bohatera, Evan Rachel Wood, jest dziewczyną Marilyna Mansona

pirtaci, łzy i fernando meirelles

2008-12-02T06:07:00.000-08:00

czytałam kilka dni temu o somalijskich piratach. jakkolwiek było mi bardzo przykro z powodu 25 porwanych członków załogi, a zwłaszcza z powodu 2 porwanych Polaków, pełniących w tejże załodze kierownicze stanowiska, zwłaszcza że niedawno sama byłam na statku (i wcale nie ważne jest, że był to prom płynący do Rygi), to jednak widząc za oknem śnieg, który pada tutaj bez żadnego skrępowania cały, cały czas (a w tym kraju chyba tylko ja jestem zaskoczonym znów przez zimę drogowcem), jak również będąc wiernym kibicem kapitana jacka sparrowa, nie mogłam powstrzymać się,by chodź przez chwilę nie pomarzyć o gorącu, pyle i plaży, portowych tawernach, gadających papugach i abordażu...
no i właśnie tak zabrnęłam myślami do Miasta Boga, co okazało się pouczające, ponieważ- chodź film widziałam 5 razy- to z teledyskiem do filmu chyba nigdy wcześniej się nie spotkałam.
w każdym razie osuszył moje łzy spowodowane strachem przed somalijskimi talibami i troską o 2 uwięzionych Polaków na kierowniczych stanowiskach

a to jeszcze trailer nowego filmu Fernando Meirellesa, Blindness, na podstawie powieści Jose Saramago, który wejdzie na pl ekrany w 2009 roku...

life on mars

2008-12-01T18:44:00.000-08:00

postmodernistyczna wrażliwość nostalgiczna objawiła mi się dziś w serialu life on mars, dwu-sezonowej produkcji bbc z lat 2007-2008, która w tym roku została zaadoptowana przez amerykańską abc.
serial jest pomieszaniem sf z opowieścią o policjantach. główny bohater, detektyw Sam Tyler, ulega wypadkowi, w konsekwencji którego budzi się w 1973 roku. nie wiemy jednak do końca, czy to się stało na prawdę, czy też jest to jedynie sen bohatera, który w wyniku urazu zapadł w śpiączkę, albo też może projekcja szalonego umysłu Tylera, który zwariował, ponieważ nie mógł poradzić sobie z biesami z okresu dzieciństwa w latach 70. w każdym razie akcja dzieje się w 1973 roku, w wersji brytyjskiej skupiając się na realiach klasy robotniczej Londynu niedługo po rozpadzie Beatlesów, a w wersji amerykańskiej na okresie rewolucji hippisowskiej w Nowym Jorku.
oprócz barwnej scenografii, hitów muzycznych z tamtych lat oraz odwołań do klasyki seriali o policjantach, life on mars stara się pokazać, oczywiście w zabawnej i lekkiej formie, różnice w mentalności, jakie zaszły w ciągu 30 lat. tak więc pojawiają się kwestie wszelakiej nietolerancji: zarówno rasowej, płciowej, jak i seksualnej, w wyniku czego widz może nawet dojść do wniosku- co pedagogiczne nie jest- że od tamtego czasu społeczeństwom udało się trochę dorosnąć.

ja natomiast skupiłam się na subtelnych różnicach miedzy obiema wersjami, które świetnie pokazują różnice kulturowe między Wielką Brytanią i USA. wiele mówiące są już same plakaty:

szwedzki remanent

2008-12-01T03:46:00.000-08:00

wyjeżdżam ze Sztokholmu za 3 tygodnie. czas wiec na mały remanent.
jeśli ktokolwiek kiedykolwiek chciałby się uczyć języka wikingów i designerów z h&mu i ikei to tutaj kryje się kurs na poziomie podstawowym (ps: quiz: znajdź mnie i wally'ego na zdjęciu). no i jeszcze jest słownik, którego można używać nawet, gdy nie ma się kółeczek nad A na klawiaturze

The Blessed Virgin Chastises the Infant Jesus Before 3 Witnesses: Breton, Eluard and the Artist

2008-11-29T16:27:00.000-08:00

byłyśmy dziś z kamilą w moderna muset na wystawie maxa ernsta, którego z wszystkich surrealistów lubiłam dotąd najmniej, (patrzyłam na jego obrazy przez pryzmat antypapieży i kuszeń św antoniego, których naoglądałam się niechcący w dzieciństwie).
a tu okazało się, że max zrobił całą masę przepięknych szkiców techniką frottage (dzięki nim wreszcie zrozumiałem ze postulowany przez surrealistów automatyzm może mieć sens), o przyrodniczej tematyce (actually, everything i'm trying to draw in this way, turns to be a forest skarżył się w wyświetlanym w ramach ekspozycji filmie dokumentalnym).

a do tego ma jeszcze świetne poczucie humoru:

2008-11-25T06:04:00.000-08:00

powyżej prezentuję nowe dzieło sztuki, które stworzyłam w celu zwiększenia własnej mobilizacji do pracy i koncentracji w czasie jej wykonywania. cieszę się nim za każdym razem, gdy zerkam na pulpit mojego komputera.
dzieło jest interaktywne. można je kopiować i umieszczać na dowolnych pulpitach. wystarczy na nie najechać myszką, następnie kliknąć jej prawy przycisk i z wyświetlonych tym sposobem funkcji wybrać "ustaw jako tapetę...". na koniec można już tylko zbierać owoce wielu godzin spędzonych na intensywnej i niezakłóconej niczym pracy

2008-11-20T06:25:00.001-08:00

to będzie post wyjątkowo lansiarski. ale nie tylko dlatego go piszę. przemawia przeze mnie chęć pomocy tym, którzy znajdą się w przyszłości w tej samej, co ja, sytuacji. otóż, jak głoszą przewodniki po sztokholmie, jest to miasto shoppingu. chociaż wcale nie trzeba o tym czytać, by to wiedzieć. wystarczy się rozejrzeć i dojrzeć wszędzie czerwone litery h&mu. do tego jeszcze, jest to miasto wielopoziomowe: w niebie są mosty, na ziemi- ulice, a pod nimi: metro i sklepy. ostatnio, gdy tak sobie chodziłam pod ziemią od sklepu do sklepu, przeszłam dystans kilku przystanków.
no ale ponieważ siostrą shoppingu jest globalizacja, to zarówno do h&m, jak i do mango i zary, a teraz już nawet i top shopu mogę sobie pospacerować w pl. a ja sobie tutaj założyłam, że będę chodzić do takich sklepów, z których ciuch ów nie mają moje koleżanki. no i tak mijały tygodnie. sąda uliczna doprowadziła mnie do lindexu i jc, ale tylko ten drugi sklep, reklamowany przez gwiazdę entourage, okazał się być cool. chodź nadal cool niewystarczająco. więc nadal głowiłam się i spacerowałam, w takich samych, jak moje koleżanki ciuchach, i gdy już zdarłam podeszwy (to niestety nie jest żadna metafora) znalazłam to, czego szukałam. oto moje ulubione sklepy tutaj. chodź nie wszystkie są szwedzkie, to przynajmniej nie są za bardzo multi- krajowe:
beyond retro, monki, weekday, urbanoutfitters

no i na koniec jeszcze strona o tym, jak się te ciuchy tutaj nosi: StockholmStreetStyle

przykład tutejszej emancypacji

2008-11-20T05:06:00.001-08:00

wczoraj w pralni pewna szwedka postanowiła zasięgnąć mojej opinii na temat tego, czy może wyprać swój płaszcz z resztą jej czarnych rzeczy. gdy wyraziłam swoją opinię na ten temat, ona wyjaśniła mi, że nie ma pojęcia o praniu, ponieważ tym się zamiast niej zajmuje jej chłopak.

na tym właśnie polega moim zdaniem Swedish Welfare Utopia. Chodź, jak każda utopia, ma ona również swą cenę:

bergman i mydło

2008-11-20T04:31:00.000-08:00

bergman, przez wielu uznawany za twórcę należącego do wysokiego modernizmu, był z natury niepokorny. kochanki zmieniał jak rękawiczki, do końca życia nie używał maszyny do pisania ani komputera, tylko żółte notesy, które przestano produkować jakieś 20 lat temu i których- przed tym zdarzeniem- zrobił sobie zapas na całe życie. ponadto był potwornie punktualnym pedantem. ale żeby tego było mało, wraz ze stratą wiary w boga, przestał również wierzyć w inne hierarchie. np w tak ważną dla wysokiego modernizmu granicę między sztuką wysoką a popkulturą. dlatego też przygotowując adaptację Czarodziejskiego fletu Mozarta, mówił że to najlepszy musical wszech czasów. Również dlatego nakręcił cykl reklam... mydła bris. ale żeby nie było- nawet one zachowują bergmanowskie zasady: metaforę świata jako teatru, oraz notoryczne przekraczanie granicy między sceną a kulisami:

ryga jest niebieska

2008-11-18T04:58:00.001-08:00

2008-11-12T19:36:00.000-08:00

właśnie odkryłam, że jeśli kliknie się w wikipedii na przypis do książki,to pojawia się skan jej treści (w proporcji zgodnej z prawem).
może nie jestem mądra, ale za to szcześliwa:-)

2008-11-11T15:11:00.000-08:00

to nic, ze wojciech orliński obraża mój film. ja również nie byłam jego entuzjastką. gdy przed kamerą musiałam odp na pytanie o poziom mojej ekscytacji spowodowanej występem w nim, powiedziałam, ze uważam iż, z racji ilości filmów o papieżu, każda, szanująca się i uważający za kulturalną, osoba powinna wystąpić przynajmniej w jednym.
chcieli mnie za to zdanie wyrzucić z planu, a tymczasem umieścili w napisach końcowych. amen.

moja roślina umarła. zostałam tutaj całkiem sama. w 8 egzemplarzach:

2008-10-29T14:48:00.000-07:00

wiecej: yearbook

zabiłam moją jedyną bratnią duszę w tym zimnym kraju!!!

2008-10-28T12:45:00.000-07:00

ROŚLINA PRZED (KONFRONTACJĄ ZE MNĄ):

ROŚLINA PO:

wystarczyły 2 miesiące, byśmy zostali wywęszeni przez paparazzich

2008-10-27T13:43:00.000-07:00

z rozm z barem na skypie:

2008-10-17T06:52:00.000-07:00

[14:14:02] Agata Bar napisał(a): jeszcze z takich perełek to donoszę że w środę widziałam koło miejsca 2 osoby, które zaglądały do apteki śmiejąc się ze Zbigniewa Wodeckiego na planszy
[14:14:14] Agata Bar napisał(a): myślę sobie kto to jest - widzę czuprynę damskich włosów
[14:14:42] Agata Bar napisał(a): patrze a to Alicja Majewska!!!!!!
[14:14:44] Agata Bar napisał(a): :D

plotka:

2008-10-16T05:04:00.000-07:00

nadal w tematyce kościelnej: 4 imieniem henryka sienkiewicza było imię PIUS i z pochodzenia był Tatarem

2008-10-16T03:34:00.000-07:00

świetna wiadomość dla wszystkich moich wielbicieli: od jutra w kinach w całej Polsce, a od dziś w reszcie świata, mój DEBIUT AKTORSKI.

ukrywam się w śniegu i niebieskiej czapeczce z pomponem!!!

wszystkich stęsknionych za mną zapraszam do kin ja i kardynał dziwisz:-)

2008-10-14T13:45:00.001-07:00

jedną z lepszych, a jednocześnie bardziej wkurzających rzeczy jest to, że gdy chcę znaleźć coś fajnego w internecie, to nagle staje się on płaski
i nudny, ale gdy za to jestem zajęta, spieszę się i w ogóle jestem jednym wlk deadlinem, to wtedy właśnie świetne rzeczy same do Ciebie przychodzą.
takim o to sposobem odkryłam isce greenfield-sanders- malarkę wakacji, osobę, której się udało przepracować melancholię bohaterów hoppera.

jeślibym sobie jej obrazami obkleiła całe mieszkanie, nie musiałabym już nigdzie nigdy wyjeżdżać...

2008-10-14T12:16:00.000-07:00

jako komentarz do wczorajszego micheala to, czyli michael otwarty już nie tylko na genderowe, ale na wszelkie interpretacje

znalazłam genezę zdjęć macieja osiki

2008-10-13T10:06:00.000-07:00

2008-10-13T05:41:00.000-07:00

zabieram się za pisanie o tyrmandzie. teraz już nie ma żadnych wymówek. a że zawsze łatwiej jest mi rozmyślać o pisarzach, których wygląd budzi moje zaufanie. oto i jego zdjęcie:

no i jeszcze najlepsza okładka najlepszej jego książki:

2008-10-11T09:16:00.000-07:00

ale zanim świat się skończy, można sobie trochę pomalować

2008-10-11T08:40:00.000-07:00

jestem przekonana, że zbliża się katastrofa. może jeszcze nie koniec świata, ale na pewno szykuje się coś wielkiego.

postanowiłam się bronić przed tym na rożne sposoby. kupiłam konserwę rybną z dł datą ważności i moherowy beret z przypinka i love country music.